خونابه گرفت دیدگانم

از عشق در اندرون جانم

دردی است که مرهمی ندانم

بی روی کسی که کس ندید است

از بس که نشان از بجستم

نه نام بماند و نه نشانم

گویند که صبر کن ولیکن