از کنه تو چون دهد نشانم

لیکن دل و جان و عقل در تو

گم گشت همه به یک زمانم

عقل و دل و جان چو بی نشان گشت

از علم مرا ملال بگرفت

آخر روزی شود عیانم

نه نه که عیان شدست دیری است