که تا از اشک بنشانم من آن گرد

به لب آید بدین امید جانم

اگر خاکی شد و گردیت آورد

ز تو یک روز می باید امانم

همه بر خاک راهت خون فشانم

کلاه چرخ بربایم اگر تو

کمر سازی ز دلق و طیلسانم