تا دو عالم را به یک دم کم زنم

از غم من چون تو خوشدل می شوی

خوش نباشد گر نفس بی غم زنم

با تو باید از دوعالم یک دمم

گر ز دوری جای بانگت بشنوم

بانگ بر خیل بنی آدم زنم

گر دهد یک مژه تو یاربم