گر چو شمعم بکشی زار همه روز رواست

که چنین بی دل و بی صبر ز حب الوطنم

تا که هستم سخنم از تو و از شیوه توست

چه غمم بودی اگر بشنویی یک سخنم

ور بسوزیم به شب عاشق آن سوختنم

ور شدم خسته و کشته کفنی نیست مرا

بی گل روی تو چون لاله بس از خون کفنم