چون فرید از غم تو سوخته شد نیست عجب

بی گل روی تو چون لاله بس از خون کفنم

ور شوم سوخته و آب ندارم بر لب

صف کشم از مژه و آنگه صف دریا شکنم

که چو شمع آتش سوزنده دمد از دهنم