در تموزم مانده جان خسته و تن تب زده

می تپد دل در برم می سوزدم جان چون کنم

عالمی در دست من، من همچو مویی در برش

قطره ای خون است دل، در زیر طوفان چون کنم

وآنگهم گویند براین ره به پایان چون کنم

چون ندارم یک نفس اهلیت صف النعال

پیشگه چون جویم و آهنگ پیشان چون کنم