گاه چون پروانه ای می سوختیم

ما چو شمع از تف آن بگداختیم

بر امید وصل تو پروانه وار

خویشتن در آتشت انداختیم

گاه با آن سوختن می ساختیم

همچو عطار از جهان بردیم دست

تا نوای درد تو بنواختیم