او به داند اگر سزاواریم

دیری است که اوست آرزوی ما

بی او به بهشت سر فرو ناریم

گر جمله ما به دوزخ اندازد

بی یار دمی چو زنده نتوان بود

در دوزخ و در بهشت با یاریم

بی او چو نه ایم هرچه باداباد