وگر در دیده آید غیر او کس

در آن ماتم بسی طوفان فشانیم

چو دریا در خروش آییم وانگه

ز چشم خون فشان باران فشانیم

نمک در دیده گریان فشانیم

همان بهتر که در عشقش چو عطار

در از دریای بی پایان فشانیم