چون زبان در عشق تو بر هیچ نیست

چون دهد نامحرم از پیشان نشان

آنک ازو سگ می کند پهلو تهی

دوستکانی چون خورد با پهلوان

لب فرو بستم قلم کردم زبان

همچو مرغ نیم بسمل در رهت

در میان خاک و خون گشتم نهان