وقت آمد که بر میان بندم

فتنه روی چون نگار تو من

خشک لب مانده نعل در آتش

تشنه لعل آبدار تو من

کمر از زلف مشکبار تو من

برقع از روی برفکن تا جان

پای کوبان کنم نثار تو من