چند گریی ای فرید از عشق رویش همچو شمع

ورنه حالی بر زمین دوزد تو را مژگان او

هرچه گوید یادگیر و یک به یک بر دل نویس

تا چنان کو گفت برسانی به من فرمان او

صبح را مژده رسان از پسته خندان او