تا نگردی همچو من پروانه نا پروای او

گر سر انگشت بی حرمت به زلف او بری

دشنه خونین خوری از نرگس شهلای او

پیک راهی تو به شمع روی او منگر بسی

نیست دستوری که آری چهره او در نظر

کز نظر آزرده گردد چهره زیبای او

گر تو خواهی کرد کاری صد جهان جان وام کن