جهد کن تا آن سمن را بر نیازاری به گرد

همچنان خور شربتی از جام جان افزای او

منتظر بنشسته ام تا تحفه آری زودتر

سر به مهرم یک شکر از لعل گوهر زای او

خاصه آن ساعت که روی آری به خاک پای او

تا نسازی چشم را از خاک پایش توتیا

کی توانی شد به چشم خویشتن بینای او