زان حسین از دار تو منصور شد

کان نثار توست انمودار تو

تا ابد هرگز نبیند ذره ای

خواری و غم هر که شد غمخوار تو

کز هزاران تخت بهتر دار تو

گر همه آفاق عالم پر گل است

زان همه گل خوشترم یک خار تو