عطار به وصافی گرچه به کمال آمد

خود هم تک برق آمد شبرنگ خیال تو

گفتی که تو را از من صبر است اگر خواهی

کشتن شودم واجب از گفت محال تو

شد گنگ زبان او در وصف کمال تو