روز رومی و شب هندوی تو

هر دو عالم گرچه عالی اوفتاد

یک سر موی است پیش روی تو

در رهت تا حشر دو سرگشته اند

بس که بر پهلو بگردید آفتاب

تا شود یک ذره هم زانوی تو

پس برفت و دید و روی آن ندید