جان هر دم از کمالت راهی دگر گرفته

عشقت به دلربایی بگشاده دست بر ما

ناگاه جان و دل را بس بی خبر گرفته

دل هر دم از فراقت داغی دگر کشیده

از بس که رهزنانند اندر رهت ز غیرت

هر ذره ذره تو صد راه بر گرفته

چون آفتاب رویت بر جان فکند پرتو