عافیت و عشق ما نیست بهم سازگار

زانکه لقا رو نبست تا به بقا مانده ای

دوش درآمد به جان سلطنت عشق و گفت

درد تو خواهیم ما تا تو گدا مانده ای

هیچ ممان آن خویش گر تو به ما مانده ای

ای دل عطار خیز نیستیی برگزین

زانکه ز هستی خویش بی سر و پا مانده ای