ناخورده می ز عشق ندانی قرینه ای

آن را که نیست در دل ازین سر سکینه ای

نبود کم از کم و بود از کم کمینه ای

خواهی که از قرینه بدانی که عشق چیست

در دار ملک عشق خلیفه کسی بود

کو را بود ز در حقیقت خزینه ای

مرغی است جان عاشق و چندانش حوصله