در نیستی مطلق مرغی بپر نگردی

تا تو ز هستی خود زیر و زبر نگردی

زین ابر تر چو باران بیرون شو و سفر کن

زیرا که بی سفر تو هرگز گهر نگردی

این پرده نهادت بر در ز هم که هرگز