هش دار تا ز دریا یک موی تر نگردی

ور بر تو نیز بارد ذرات هر دو عالم

هان تا به دفع کردن گرد سپر نگردی

گرچه میان دریا جاوید غرقه گشتی

گر عاقل جهانی کس عاقلت نخواند

تا تو ز عشق هر دم دیوانه تر نگردی

گر تو کبود پوشی همچون فلک درین راه