کافزون ز عالم آمد جان من از بلندی

مردانه پای در نه گر شیر مرد راهی

ورنه به گوشه ای رو گر مرد مستمندی

ای پست نفس مانده تا کنی تو دعوی

هیچ است هر دو عالم در جنب این حقیقت

آخر ز هر دو عالم خود را ببین که چندی

عطار مرد عشقی فانی شو از دو عالم