لیکن چو آزمودی هرگز چنان ندیدی

عمری بپروریدی این نفس سگ صفت را

چه سود چون ز مکرش یک دم امان ندیدی

نا آزموده گفتی هستم چنان که باید

افسوس می خورم من کافسوس خواره ای را

جز هم نفس نگفتی جز مهربان ندیدی

تو مرغ بام عرشی در قعر چاه مانده