آخر چو شیر مردان بر پر ز چاه و رفتی

جز هم نفس نگفتی جز مهربان ندیدی

تو مرغ بام عرشی در قعر چاه مانده

هم در زمین بمردی هم آسمان ندیدی

انگار نفس سگ را در خاکدان ندیدی

دل را به باد دادی وانگه به کام این سگ

یک پاره نان نخوردی یک استخوان ندیدی