صد عهد چنین شکسته داری

در هر سر موی زلف شستت

صد فتنه نانشسته داری

گفتی به درست عهد کردم

در تاز و جهان بگیر کز حسن

صد ابلق تنگ بسته داری

یک گل ندهی ز رخ به عطار