نخواهد بود یک ساعت قراری

بر امید رخ چون آفتابت

چو سایه می گذارم روزگاری

دلم را تا تو خواهی بود باقی

دلا گر سر عشقت اختیار است

شوی در راه او بی اختیاری

اگر خود را سر مویی شماری