اگر یک پرتو این نور بر هر دو جهان افتد

درین سر باختن این سر بدان گر مرد اسراری

مبر مویی وجود آنجا که دایم آن وجودت بس

که مویی نیست تدبیرت مگر از خویش بیزاری

شود هر دو جهان از شرم چون یک ذره متواری

چو عالم ذره ای است اینجا ز عالم چند باشی تو

که در پیش چنین کاری کمر بندی به عیاری