نباشد این دلیل دوستداری

چو با ما غمگساری می توان کرد

چرا با دیگری غم می گساری

خوشی با دشمن ما در نشستی

بدان می داریم کز عزت خویش

تو را در خاک اندازم به خواری

به تنهاییت بگذارم که تا تو