بنشستم به امید دگری

تیز کرده سر دندان که مگر

بربایم ز لب او شکری

چون ربودم شکری از لب او

جگرم سوخت که از لعل لبش

شکری می نرسد بی جگری

گاهگاهی شکری می دهدم