نتواند شکفت در فردوس

هر که سر بر زد از گریبانی

ندمد در بهارگاه دو کون

سبزتر از خط تو ریحانی

تازه تر از رخت گلستانی

من چنانم ز لعل سیرابت

که بود تشنه در بیابانی