چون دایره بی پا و سرم زانکه تو داری

جان بر تو فشانند چو پروانه جهانی

زابروی هلالیت که طاق است چو گردون

با پشت دو تا مانده هرجا که کمانی

از دایره ماه رخ از نقطه دهانی

ارباب یقین ده یک یک ذره گرفتند

شکل دهن تنگ تو از روی گمانی