بر تخت دلم بنشست آن ماه به سلطانی

زنار و بت اندر بر ناقوس ومی اندر کف

در داد صلای می از ننگ مسلمانی

چون نیک نگه کردم در چشم و لب و زلفش

بگرفتم زنارش در پای وی افتادم

گفتم چکنم جانا گفتا که تو می دانی

گر وصل منت باید ای پیر مرقع پوش