ز بوی خویش نسیمی به جان ما برسانی

چه باشد ار ز سر لطف جان تشنه لبان را

از آن شراب دل آشوب قطره ای بچشانی

امید ما همه آن است در ره تو که یک دم

ز اشتیاق تو عطار از دو کون فنا شد

از آن او بود این و از آن خویش تو دانی