چون شمع مرا ز عشق می سوز

دانم نبود تو را زیانی

یا نی سبکم بکن ز هستی

تا چند ز رحمت گرانی

تا می ماند ز من نشانی

عطار چو بی نشان شد از عشق

از محو رسد سوی عیانی