گر بگشایی ز بند گوهر دریای عشق

گه به خروش آوری گه به فغان افکنی

گر به سر کوی خویش پرده عشاق را

گل کنی از خاک و خون کار به جان افکنی

بی دل و جان صد هزار سر عیان افکنی

هر نفسی روی خویش باز بپوشی به زلف

تا دل عطار را در خفقان افکنی