از سر کین چین در ابروی افکنی

بوی گل اندر دماغ جان ما

زان سر زلف سمن بوی افکنی

گر سخن گویم ز چین زلف تو

ور کشد مویی دل از زلف تو سر

حلق را در حلقه موی افکنی

هر شبی عطار را تا وقت صبح