زبون عشق شو تا بر کشندت

که تو نه رهروی نه رهنمونی

ز یک یک ذره سوی دوست راه است

ولی ره نیست بهتر از زبونی

که هرگاهی که کم گشتی فزونی

خود از رفعت ورای هر دو کونی

چرا هم صحبت این نفس دونی