صد پرده از آن مویی پیش نظرم بینی

نی نی که نمی خوام کز من اثری ماند

آن به که درین وادی رفته اثرم بینی

تا در ره تو مویی هستیم بود باقی

چون شمع سحرگاهی می سوزم و می گریم

چون صبح برآ آخر تا یک سحرم بینی

در ماتم هجر تو از بس که کنم نوحه