سیه گر بود و پوشیده سیاهی

نگاری مست لایعقل چو ماهی

درآمد از در مسجد پگاهی

سیه زلف و سیه چشم و سیه دل

ز هر مویی که اندر زلف او بود

فرو می ریخت کفری و گناهی

درآمد پیش پیر ما به زانو