بدو گفت ای اسیر آب و جاهی

ز هر مویی که اندر زلف او بود

فرو می ریخت کفری و گناهی

درآمد پیش پیر ما به زانو

فسردی همچو یخ از زهد کردن

بسوز آخر چو آتش گاهگاهی

چو پیر ما بدید او را برآورد