تا به سنانی ز مه قمر بربایی

چون سر زلف تو سرکشی کند آغاز

از سر مویی هزار سر بربایی

از سر کین زان سنان غمزه کنی تیز

قصد کنی چون در آینه نگری تو

کز لب خود زاینه شکر بربایی

بر طرفی می روی ز من که من مست