تو زاهد و مستوری در هستی خود مانده

زنار ریا بگسل گر زانکه نه ترسایی

دردی کش درد ما در راه کسی باید

کو هست چو سربازان جان داده به رسوایی

تا نیست نگردی تو کی محرم ما آیی

خود را چو تو نشناسی حقا که چو نسناسی

بیخود شو و پس خود را بنگر که چه زیبایی