عطار ز عشق او سرگشته و حیران شد

دارم ز تو صد منت کامشب بر ما آیی

رفتم به در دیرش خوردم ز می عشقش

در حال دلم دریافت راهی ز هویدایی

در دیر مقیمی شد دین داد به ترسایی