خورشید فلک به زرد رویی

چون روی بود بدان نکویی

نازش برود به هرچه گویی

رویی که ز شرم او درافتاد

چون در خور او نمی توان شد

بر بوی وصال او چه پویی

خون می خور و پشت دست می خای