در پای اسب شام کند اطلس شفق

چون زنگیی که اوفتد از خنده با قفا

در دست چرخ مصقله ماه نو نهد

تا اختران آینه گون را دهد جلا

در جیب ترک صبح نهد عنبر صبا

گفتی که آفتاب مگر ذره ذره کرد

بر کهکشان زمرد و مرجان و کهربا