خواهند شد هرآینه از یکدگر جدا

منشین که عمر رفت و دریغا به دست ماند

برخیز و رو که بانگ برآمد که الصلا

خو کرده اند جان و تن از دیرگه به هم

بگری چو ابر و زار گری و بسی گری

در ماتم جدایی این هر دو آشنا

اول میان خون بده ای در رحم اسیر