بر آسمان مسای سر خود که تا نه دیر

برداشته زبان که دریغا و حسرتا

آن دم که طاق عمر تو از هم فرو فتد

نه طمطراق ماند و نه تاج و نه لوا

خواهی شدن به زیر زمین همچو توتیا

از شرق تا به غرب سراپای خفته اند

خرد و بزرگ و پیر و جوان و شه و گدا