که گشت از گل سرخ اشک همچو سیم جدا

سزد که بر رخ چون زرفشانم اشک چو سیم

که روز و شب به زر و سیم می کنم سودا

ز خون دل همه اشک چو سیم می ریزم

مرا که صد غم بیش است هیچ غم نبود

اگر مرا به غم خویشتن کنند رها

ز کار خویشتنم دست پاک و حقه تهی